Πόσα ποτάμια τρέχουν μες στα μάτια σου;
Πόσες θάλασσες σου ζωγράφισα ν’ απλωθείς; Είμαι πιρόγα. Μπροστά μου απλώνονται πρόθυμα τσιμέντα.
Η πόλη απλώνει χέρια, με σφίγγει. Η πόλη είναι η Βαβυλώνα.
Είπα το κορμί σου Βαβυλώνα.
Βέβηλος εγώ. Η Βαβυλώνα είναι η σελήνη.
Ντύθηκα ουρανός να ταξιδεύεις. Είπες «Εγώ περπατώ στη γη», και σου απάντησα, σε κάθε σταυροδρόμι να κοιτάς χαμηλά, γιατί ο ουρανός καθρεφτίζεται άθελά του στη γη.
Γιάννης Καλπούζος,Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών.Ίκαρος 2006